HINDI KO SINABI SA ASAWA KO NA ALAM KONG KABIT NIYA PALA ANG BEST FRIEND KO… HANGGANG SA IABOT KO ANG ISANG TIFFANY BOX NA NAGPAWASAK SA MUNDO NILA.
Anniversary Dinner namin ng asawa kong si Mark.
Nasa Le Blanc, ang pinakamahal na restaurant sa lungsod, kami kumakain. Pero hindi lang kami dalawa. Inimbitahan ko rin ang “best friend” kong si Trina.
“Babe, ang bait mo talaga,” sabi ni Mark, hinahawakan ang kamay ko sa ibabaw ng mesa. “Kahit anniversary natin, isinama mo pa si Trina kasi alam mong malungkot siya.”
Ngumiti ako. “Syempre naman. Pamilya na ang turing ko kay Trina. Wala akong itatago sa kanya.”
Habang nagsasalita ako, ramdam ko ang paggalaw ng paa ni Mark sa ilalim ng mesa. Hindi sa paa ko, kundi sa binti ni Trina. Nakita ko rin sa gilid ng mata ko ang pasimpleng paghawak ni Trina sa kamay ni Mark kapag kunwari ay kukuha siya ng napkin.
Akala nila tanga ako. Akala nila, ang pagiging tahimik ko ay kahinaan.
Ang hindi nila alam, anim na buwan ko nang alam. Anim na buwan ko nang tinitiis ang sakit habang nag-iipon ako ng ebidensya.
Natapos ang main course. Oras na para sa Dessert at regalo.
Naglabas ako ng isang maliit na Tiffany Blue Box. Yung klase ng kahon na karaniwang lagayan ng mamahaling kwintas o singsing.
Iniabot ko ito kay Trina, hindi kay Mark.
“Trina,” malambing kong sabi. “Para sa’yo ito.”
Nagulat si Trina. “H-Ha? Para sa akin? Diba anniversary niyo?”
“Oo,” sagot ko. “Pero gusto kitang pasalamatan. Ito ay regalo ko para sa katapatan at pagiging totoo mo bilang kaibigan.”
Nagkatinginan sina Mark at Trina. May halong kaba, pero mas nangibabaw ang excitement. Inakala siguro ni Trina na diamond earrings ang laman nito.
“Salamat, Mare!” sabi ni Trina, excited na tinanggal ang ribbon. “Ang sweet mo talaga!”
Dahan-dahang binuksan ni Trina ang kahon.
Inaasahan niyang kikinang ang laman nito.
Pero pagkabukas niya… biglang nawala ang kulay sa mukha niya.
Namutla siya na parang bangkay. Nanginginig ang mga kamay niya habang nakatitig sa loob ng kahon. Wala siyang masabi. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig.
“Babe? Ano ‘yan?” tanong ni Mark, sumilip sa kahon.
Tinignan ni Mark ang laman.
Hindi ito alahas.
Sa loob ng Tiffany Box ay may dalawang bagay:
-
Isang USB Flash Drive. (Naglalaman ng lahat ng CCTV footage ng pagkikita nila sa condo na pagmamay-ari ko, at mga screenshot ng usapan nila).
-
Isang susi. Isang luma at kinakalawang na susi.
Nanlaki ang mga mata ni Mark. Kilala niya ang susing iyon. Iyon ang susi ng lumang bodega sa probinsya na pagmamay-ari ng pamilya ko—ang nag-iisang property na hindi nakapangalan sa akin, kundi sa kanya, dahil wala itong halaga.
Tumingin si Mark sa akin. Ang yabang niya kanina ay napalitan ng matinding takot.
Ngumiti ako at uminom ng wine.
“Nagustuhan niyo ba?” tanong ko nang mahinahon.
“H-Honey…” utal ni Mark. “A-Anong ibig sabihin nito?”
“Simple lang,” sagot ko. “Yung USB? Ebidensya ‘yan na ipinadala ko na sa abogado ko kaninang umaga. Naka-file na ang annulment at kasong Adultery.”
Tinuro ko ang susi.
“At ‘yang susi? ‘Yan na lang ang natitirang ari-arian mo, Mark. Dahil kaninang hapon, habang nag-aayos kayo para sa dinner na ‘to, pinalitan ko na ang lahat ng lock ng bahay natin. Pina-tow ko na ang kotse na ako ang nagbabayad. At tinawagan ko na ang Boss mo—na Daddy ko—para sabihing fired ka na.”
Bumaling ako kay Trina.
“At ikaw, Bestie? Yung condo na tinitirhan mo na ako ang nagbabayad? Pinaalis na kita. Nasa lobby na ang mga gamit mo.”
Bumagsak si Mark sa kanyang mga tuhod sa gitna ng restaurant.
“Babe! Please! Huwag! Patawarin mo ako! Mawawala sa akin ang lahat!” pagmamakaawa ni Mark, umiiyak at nakakapit sa damit ko.
Tinabig ko ang kamay niya. Tumayo ako nang tuwid at inayos ang dress ko.
“Mali ka, Mark,” bulong ko bago ako tumalikod. “Wala namang nawala sa’yo. Dahil sa simula pa lang… wala ka naman talagang pag-aari. Ako lang ang nagbigay ng lahat ng ‘yan.”
Naglakad ako palabas ng restaurant habang pinagtitinginan sila ng mga tao. Naiwan silang dalawa—isang lalaking nawalan ng trabaho at bahay, at isang “best friend” na hawak ang kahon ng kanyang pagkawasak.
Wala akong sinigaw. Wala akong sinampal. Pero sa gabing iyon, tinapos ko ang laro nila gamit ang isang maliit na asul na kahon.
